மூன்று குரங்குகள்

மூன்று குரங்குகள்

ஒன்று கண்களை மூடி—
“தீமையை நான் பார்க்க மாட்டேன்” என்றது.

மற்றொன்று காதுகளை மூடி—
“தீமையின் குரலைக் கேட்க மாட்டேன்” என்றது.

மூன்றாவது வாயை மூடி—
“தீமையைப் பற்றி பேச மாட்டேன்” என்றது.

மூன்றும் அமைதியாக இருந்தன…
ஆனால் உலகம் அமைதியாக இல்லை.

கண்களை மூடினால் உண்மை மறைந்துவிடுமா?
காதுகளை அடைத்தால் வலியின் குரல் நின்றுவிடுமா?
வாயை மூடினால் அநீதி இல்லாமல் போய்விடுமா?

மூன்று குரங்குகளும் என்னிடம் கேட்டன—
“நீ என்ன செய்யப் போகிறாய்?”
இல்லை… நான் மௌனமாக இருக்க மாட்டேன்.
கண்களைத் திறந்து உண்மையைப் பார்ப்பேன்.
காதுகளைத் திறந்து குரலற்றவர்களின் குரலைக் கேட்பேன்.
வாயைத் திறந்து உண்மைக்காகப் பேசுவேன்.
தீமையைப் பார்த்தும் பார்க்காதவன் ஆக மாட்டேன்.
உண்மையைக் கேட்டும் கேட்காதவன் ஆக மாட்டேன்.
அநீதியை அறிந்தும் மௌனமாக நிற்க மாட்டேன்.
மூன்று குரங்குகள் மூன்று வழிகளைக் காட்டின…
ஆனால் எந்த வழியைத் தேர்ந்தெடுப்பது நம் கைகளில்தான்.

கண்களை மூடுவது எளிது; மௌனமாக இருப்பதும் எளிது.

ஆனால் உண்மையைப் பார்ப்பதும், கேட்பதும், பேசுவதும்—
**அதுவே மனிதனாக இருப்பது.**