நாக்கு விழுங்கிய நதி (நான்கு குரங்குகள் பார்த்துக்கொண்டிருந்தன)

முதலில் அவள் குரலை பறித்தோம்.
பின்பு அவள் நினைவையும்.

நான்கு குரங்குகள் கரையில் அமர்ந்திருந்தன—
ஒன்று கண்களை மூடியது,
ஒன்று காதுகளை அடைத்தது,
ஒன்று வாயை தைத்தது,
நான்காவது… அசையாமல் இருந்தது.
அசையாமை—அதுவும் ஒரு கொலைதான்
என்று அவற்றுக்குத் தெரியவில்லை.

நதி கத்தினாள்.
கல் இதயங்கள் கேட்கவில்லை.
நதி அழுதாள்.
சிமெண்ட் கண்கள் பார்க்கவில்லை.
நதி கெஞ்சினாள்—
“எனக்கு ஒரு வழி விடுங்கள்,
நான் மட்டும் ஓட வேண்டும்”—
அணை அதைக் கூட கேட்கவில்லை.

நாக்கு அறுபட்டது.
ஓசை நின்றது.
ஓட்டம் நின்றது.
வாழ்வு நின்றது.

இன்று அவள் படுக்கையில்
மீன்கள் எலும்புகளாய் கிடக்கின்றன—
ஒவ்வொரு எலும்பும் ஒரு கேள்வி:
“நீங்கள் எங்கே இருந்தீர்கள்
நான் கடைசியாக மூச்சு விட்டபோது?”

யாரும் பதில் சொல்லவில்லை.
நான்கு குரங்குகளும் இன்னும் அதே நிலையில்—
கல்லாகி, சிலையாகி,
“பாரம்பரியம்” என்ற பெயரில்
அருங்காட்சியகத்தில் வைக்கப்பட்டுள்ளன.

பிள்ளைகள் வந்து பார்க்கிறார்கள்.
“இவை என்ன அப்பா?” என்கிறார்கள்.
“இது நமது முன்னோர்களின் ஞானம்”
என்று பெருமையுடன் சொல்கிறோம்—

நதி இறந்ததை மறைத்துவிட்டு.

இன்னும் ஒரு நதி மிச்சம் இருக்கிறது.
அது உங்கள் வீட்டு அருகில் ஓடுகிறது.
அதுவும் இப்போது
மெதுவாக
நாக்கு
இழந்து
கொண்டிருக்கிறது.

நீங்கள் இன்னும்
எந்த குரங்காக இருக்கிறீர்கள்?