சுட்டுவிரல்

சுட்டுவிரல்

கரும்பலகையின் கருமையில்
ஒரு வெள்ளைக் கோடு பிறந்தது;
கோடென்று பார்த்த கண்களுக்கு
கோட்பாடு பிறந்தது.

எழுத்தின் புள்ளியைத் தொட்ட விரல்,
எண்ணத்தின் வானைத் தொட்டது;
கேள்வியின் கதவைத் திறந்து,
கண்டுபிடிப்பின் காற்றை ஊட்டியது.

“இதுதான்” என்று
விடையை விரல் காட்டவில்லை;
“ஏன்?” என்ற ஒரு சிறு தீப்பொறியை
என் உள்ளத்தில் அணைய விடவில்லை.

தவறுகளைச் சுட்டியபோதும்
தோல்வியைச் சுட்டவில்லை;
தடுமாறிய என் கால்களுக்கு
திசை மாறாமல் காத்திருந்தது.

நான் சென்ற பாதைகளை
அது எண்ணிக்கொண்டிருக்கவில்லை;
நான் செல்லத் துணியாத
எல்லைகளையே சுட்டிக்கொண்டிருந்தது.

ஆண்டுகள் கடந்தன—
பலகை மாறியது, பாடங்கள் மறைந்தன;
ஆனால் அந்த விரல் சுட்டிய
ஒரு திசை மட்டும் மறையவில்லை.

இன்று என் கனவை
நான் உலகத்திடம் சுட்டுகிறேன்;
அந்தக் கனவின் முதல் புள்ளியில்
இன்னும் ஒரு கைரேகை இருக்கிறது—

அது வெறும் சுட்டுவிரல் அல்ல;
ஒரு மாணவனின் “நான்” என்பதற்கு
“நீ முடியும்” என்று
முதலில் புள்ளி வைத்த
ஆசிரியரின் விரல்.