அம்மா

“அம்மா”
என் முதல் மொழியை
எனக்குக் கற்றுக் கொடுத்தவள் நீயல்ல…
நான் அழுதபோது
என் அழுகையின் அர்த்தத்தை
என்னைவிட முன்னரே புரிந்தவள் நீ.
உலகம்
“உனக்கு என்ன வேண்டும்?” என்று கேட்டது;
நீ மட்டும்
“உனக்கு என்ன ஆயிற்று?” என்றாய்.
என் காலணியில்
மண் படிந்ததற்காக
நான் வருந்தவில்லை…
அதே மண்
உன் கால்களில் படிந்தபோது
நீ ஒருபோதும் வருந்தியதில்லை.
என் கனவுகளுக்காக
நீ உன் கனவுகளை
மெதுவாக மடித்து வைத்தாய்…
அந்த மடிப்புகளுக்குள் தான்
இன்று
என் எதிர்காலம் விரிந்திருக்கிறது.
நான் விழுந்தபோது
என்னைத் தூக்கிய கைகள்
உன்னுடையவை…
ஆனால்,
நான் உயர்ந்தபோது
என்னைத் தாழ்த்தி நின்ற நிழல் —
அதுவும் நீயே.
என் வெற்றியின் புகைப்படத்தில்
உன் முகம் இல்லாமல் இருக்கலாம்…
ஆனால்
அந்தப் புகைப்படம் எடுக்கப்பட்ட
ஒவ்வொரு நொடியிலும்
உன் தியாகத்தின் வெளிச்சம் இருக்கிறது.
வாழ்க்கை
எனக்கு ஆயிரம் முகங்களை காட்டியது;
அதில்
என்னை முகமூடி இல்லாமல் நேசித்த
ஒரே முகம் —
அம்மா.
ஒருநாள்
நான் உனக்கு
“நான் உன்னைப் பார்த்துக்கொள்கிறேன்”
என்று சொல்லும் அளவுக்கு
வளர்ந்து விடலாம்…
ஆனால் அம்மா,
உண்மை என்னவென்றால்—
நான் எவ்வளவு பெரியவனாக வளர்ந்தாலும்,
உன் மடியில்
நான் இன்னும்
வாழ்க்கையைத் தொடங்கிய
அந்தச் சிறு குழந்தைதான்.
— அம்மா என்பது
ஒரு உறவின் பெயரல்ல…
நாம் உலகத்திடம்
தொலைந்து போகாமல் இருக்க
இறைவன் வைத்திருக்கும்
கடைசி முகவரி. 🌷