மூன்று குரங்குகள்

மூன்று குரங்குகள்

நாட்டை அழிக்க நாசவேல் வேண்டாம்—
உண்மை கண்டும் மூடும் கண்கள் போதும்!
அநீதி கேட்டும் அடையும் செவிகள் போதும்!
பேச வேண்டிய வேளையில் மூடும் வாய்கள் போதும்!

காலம் செதுக்கிய மூன்று குரங்குகளே—
கண்ணை மூடியது தீமையை மறைக்கவோ?
தன் மனச்சாட்சியை இருட்டாக்கவே!
காதைப் பொத்தியது அலறலைத் தடுக்கவோ?
அநீதியின் உண்மையைத் தவிர்க்கவே!
வாயைப் புதைத்தது பொய்யைத் தவிர்க்கவோ?
வாய்மை பிறக்கும் முன்னே புதைக்கவே!

காந்தியின் கரத்தில் நல்லொழுக்கச் சின்னம்;
இன்று நம் கரத்தில் கேள்விக்குறிச் சின்னம்!
கண் இருந்தும் குருடரோ? காது இருந்தும் செவிடரோ?
உண்மை தெரிந்தும் மௌனமோ மனிதரோ?

அநீதி செய்வோன் கையில் ஆயுதம் இருக்கலாம்;
அதைப் பார்த்தும் மௌனமாய் நிற்பவனின் கையில்—
ஒப்புதல் முத்திரை இருக்கிறது!
மௌனம் எப்போதும் அமைதியல்ல—
அநீதிக்கு அணிவிக்கும் மறைமுகக் கவசம்!

கண்களைத் திற—உண்மையைப் பார்!
காதுகளைத் திற—நீதியைக் கேள்!
வாயினைத் திற—வாய்மையைச் சொல்!
மூன்று குரங்குகளாய் சிலையாக நிற்காதே—
மௌனத்தை உடைத்து மனிதனாய் எழு;
உன் குரலால் வரலாற்றையே எழுது!