அம்மா

அம்மா

அம்மா என்றால்
அடுப்பின் அனல் அல்ல—
அன்பின் வெப்பம்.

பழைய சோற்றிலும்
பாசத்தின் சுவை சேர்த்து,
பச்சை மிளகாயிலும்
கண்ணீரை மறைத்து,
“சாப்பிட்டியா?” என்று
உலகையே கேட்டவள்.

என் முதல் அழுகைக்கு
தாலாட்டாய் வந்தவள்,
என் முதல் நடைக்கு
கைகளை நீட்டியவள்,
என் முதல் வார்த்தையில்
தன் உலகத்தை கண்டவள்.

அவள் கைகளின்
சமையலில் உப்பு குறைந்தாலும்
அன்பு மட்டும்
எப்போதும் அதிகம்.

அம்மாவின் புடவையில்
ஒட்டியிருந்த வாசனையும்,
அவள் மடியில்
கிடைத்த உறக்கமும்—
என் வாழ்வின்
மறக்க முடியாத கவிதைகள்.

நான் விழுந்தபோது
தரையைத் திட்டியவள்,
நான் அழுதபோது
தன் வலியை மறைத்தவள்,
நான் வென்றபோது
என்னை விட அதிகமாக
சிரித்தவள்.

ஒருநாள்
“அம்மா” என்று அழைக்க
அவள் ஓடிவந்தாள்.
இன்று
அதே குரலில்
அவளை அழைக்கிறேன்—
பதில் மட்டும்
காற்றாக வருகிறது.

அவள் இருந்த வீடு
இன்னும் இருக்கிறது…
அவள் வைத்த பாத்திரங்கள்,
அவள் மடித்த துணிகள்,
அவள் தொட்ட கதவுகள்
எல்லாமே இருக்கின்றன.

இல்லாதது
அவள் மட்டும்.

அம்மா…
உன்னை உலகிற்கு
அறிமுகப்படுத்தியது
நான் அல்ல.

உன்னைப் போல ஒரு உயிரை
எனக்கு அம்மாவாகத் தந்தது
இந்த உலகமே செய்த
மிகப்பெரிய அதிசயம்.

மீண்டும் ஒரு பிறவி இருந்தால்
என் ஆசை ஒன்றே—

நான் உன் மகனாக அல்ல…
உனக்கு அம்மாவாகப் பிறக்க வேண்டும். மாயவரம் மணிகண்டன்