அவள் சுமந்த வானம்

வீட்டின் அடுப்பில் எரிந்தது விறகு மட்டும் அல்ல;
அவள் சொல்லாமல் விழுங்கிய கனவுகளும் தான்.

என் தட்டில் விழுந்த ஒவ்வொரு பருக்கையிலும்,
அவள் பசியின் வரலாறு மறைந்திருந்தது.

வாசலில் நின்ற விளக்கு,
என் இரவுகளுக்காக மட்டும் எரியவில்லை;
அவள் இருளையும் அது மறைத்தது.

சிரிப்பை மட்டும் முகத்தில் அணிந்துகொண்டு,
கண்ணீரைத் தலையணையிடம் ஒப்படைத்தவள்.

அவள் கைகளில் சுருக்கங்கள் இல்லை;
காலம் வரைந்த வாழ்க்கை வரைபடங்கள்.

ஒருகாலம் அவளுக்கும்
வானத்தைத் தொடும் ஆசைகள் இருந்திருக்கலாம்;
என் சிறகுகளுக்காக
அவள் வானத்தையே மடித்துவைத்தாள்.

என் கண்கள் மூடும் நேரம்,
அவள் அருகில் பயம் கூட கதவைத் தட்டாது.

அவளுடைய உலகம் சிதறியபோதும்,
என் உலகத்தை மட்டும் முழுமையாக கட்டினாள்.

ஒருநாள் நான் உயரம் சென்றால்,
அது என் வெற்றியின் உயரம் அல்ல—
அவள் புதைத்த கனவுகள்
மீண்டும் வானம் தொட்ட உயரம்.

– ரிச்சிகா ஶ்ரீ