உணர்வோனின் துயரம்

கண்களைத் திறந்து உலகத்தைப் பார்த்தேன்
கண்ட காட்சிகள் நெஞ்சினைக் சுட்டன!
விண்ணிலும் மண்ணிலும் மனிதரின் துயரம்
என் கண்ணீர்ப் பெருக்காய் மாறியே நின்றன!
​செவிகளைத் திறந்து உலகத்தைக் கேட்டேன்
கேட்ட சொற்கள் இதயத்தைக் கிழித்தன!
பொய்களும் வம்பும் வெறுப்பின் கூச்சலும்
என் அமைதியைக் கொன்று நஞ்சாய் மாறின!
​வாயினைத் திறந்து உண்மையைச் சொன்னேன்
சொன்ன வார்த்தைகள் சுமையாய் மாறின!
வெளிப்படைப் பேச்சை உலகம் வெறுக்க
என் வெளிப்படை மனமே தனியாய் நின்றதே!
​உணர்ச்சிகள் இன்றி வாழும் மாந்தர்
தினமும் இங்கு மகிழ்வுடன் வாழ்கின்றார்!
அதிகமாய்ப் பார்த்து அதிகம் கேட்டு
அதிகமாய்ப் பேசி தினமும் சாகின்றேன்!
​முக்குரங்கு போல உணர்வற்ற மனிதனாய்
மாறிட எனக்கும் வழிகள் இல்லையே!
மெல்லிய இதயமும் மிகுந்த உணர்வும்
எனக்களித்த வதையினைப் பொறுக்க முடியலையே!